چراغ راهنمایی
منبع:
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
چراغ راهنمایی یک نماد راهنمایی و رانندگی است. این چراغ در تقاطع جادهها، پیادهروها، ورودی و خروجی معابر و برخی اماکن دیگر نصب میشود و جریان آمد و شد را کنترل میکند. این وسیله حق عبور را به کمک سه رنگ نوری استاندارد (قرمز، زرد، سبز) مشخص میسازد.
- روشن بودن رنگ سبز به معنی اجازه عبور در مسیر مشخص شدهاست.
- روشن بودن رنگ زرد به معنی پایان یافتن مهلت عبور، دقت بیشتر برای عابران در حال عبور و اعلام توقف به عابرانی که به مسیر نزدیک میشوند.
- روشن بودن چراغ قرمز به معنی توقف است.
عموماً نور قرمز شامل فام نارنجی رنگ و نور سبز شامل فام آبی رنگ است تا مبتلایان به کوررنگی قرمز-سبز را به گمراهی نیندازد.
چراغهای راهنمایی در سال ۱۸۶۸ پیش از اختراع اتومبیل و در زمانی که ترافیک شامل چهارپایان، واگنها، کالسکهها و عابران پیاده میشد، طراحی و در لندن نصب شد. این چراغ از دو فانوس گازی قرمز به معنای توقف و سبز به معنای احتیاط و توسط مهندس راه آهن، به نام "J P Knight " ساخته شده بود. البته یک سال بعد در ژانویه ۱۸۶۹ این چراغ راهنمایی گازی منفجر شد و مأمور پلیسی را که مشغول روشن کردن آن بود، به شدت مجروح کرد. اما اولین چراغ راهنمایی نسل جدید که به چراغهای راهنمایی امروزی شبیه تر است، بعد از اختراع اتومبیل و در شهر دیترویت و به همت یک مأمور پلیس راهنمایی و رانندگی ساخته شد. او این چراغ را با الهام از چراغ کنترل خط ریل راه آهن که از گذشته به چراغهای برقی خودکار مجهز شده بودند، طراحی کرد، این چراغ با سه فانوس، قرمز، نارنجی و سبز از چراغهای کنترل خطوط ریلی ساخته شد و در یک تقاطع در دیترویت نصب شد. با آزمایش موفقیت آمیز این چراغ، ظرف کمتر از یکسال ۱۵ تقاطع در این شهر به چراغ راهنمایی مجهز شدند. از آن تاریخ به بعد پیشرفتهای بسیاری در حوزه طراحی و ساخت و مدیریت چراغهای راهنمایی به دست آمدهاست و امروزه چراغ راهنمایی به عنوان ابزار اصلی کنترل و مدیریت تقاطعهای مهم هستند.
در ایران هم نخستین چراغهای راهنمایی و رانندگی در سالهای دهه ۳۰ در تقاطعهای سپه ولی عصر، پل امیر بهادر، باغ ملی، دروازه شمیران، گمرک و امیریه نصب شد ولی قبل از نصب این چراغها، چراغهای راهنمایی به صورت کوله پشتی بودند که دارای دو چراغ قرمز، سبز و کلیدی در جهت خاموش و روشن کردن آنها بود، کوله پشتی در پشت مامور قرار میگرفت و کلید آن روی سینه سمت چپ قرار داشت.
بالاخره در سالهای ۳۹ و ۴۰ تقاطعهای شهر تهران به مرور به نسل جدید چراغهای راهنمایی مجهز شدند. نسل اول چراغهای راهنمایی و رانندگی که در شهر تهران راه اندازی شدند مجهز به فانوسهای لامپی کوچک بودند که از دید کافی به خصوص در ساعات میانی روز و در نور شدید آفتاب برخوردار نبود ضمن آنکه به دلیل عدم طراحی مناسب سیستم برق رسانی و استفاده از روش کابل کشی هوایی برای تأمین انرژی، درصد بروز اختلال در سیستم برق آنها بسیار بالا بوده و خاموشی مکرر چراغهای راهنمایی در تقاطعات اجتناب ناپذیر بود. کنترل این نسل از چراغهای راهنمایی به صورت غیر خودکار و توسط مأموران پلیس راهنمایی و رانندگی صورت میگرفت و تنها معیار تصمیم گیری آنها برای تغییر وضعیت چراغ، مشاهداتشان از وضع ترافیک در تقاطع مربوطه بود. میزان زمان سبز و قرمز نیز بسته به نظر همین مأموران پلیس تعیین میشد. تحول دیگر در طول این دوران، راه اندازی چراغهای راهنمایی و رانندگی زمان ثابت بود که در آنها مدت زمان فاز سبز و قرمز برای هریک از مسیرهای منتهی به تقاطع از قبل تعیین میشد و این زمان بندی فارغ از تغییرات حجم ترافیک در ساعات مختلف شبانه روز به صورت یکسان اعمال میشد. در سال ۱۳۷۱ با توجه به لزوم گسترش، بهینه سازی و ایجاد دگرگونی در تجهیز تقاطعها به چراغهای راهنمایی مبتنی بر نگرش فنی و مهندسی و مطابق با استانداردهای روز دنیا و بهره گیری از تکنولوژیهای نوین و سازماندهی نظام مند زمینه نصب و راه اندازی و بهره برداری از چراغهای راهنمایی، مسئولیت طراحی، نصب و راه اندازی چراغهای راهنمایی و رانندگی سطح شهر تهران به عهدة شهرداری تهران گذاشته شد
اصول ایمنی دوچرخه سواری
رفتار ايمن براي دوچرخهسواري
براي كاهش خطراتي كه متوجه دوچرخهسواران خردسال است، لازم است در آموزش ايمني در كلاس درس تأكيد كنيم كه كودكان بايد:
· از خيابانها و معابر مورد استفاده وسایل موتوری دوري كنند
· هميشه از كلاه ايمني استاندارد استفاده كنند
· از سربالایی و سرازیریهای تند، جدول خيابانها، سنگفرشها، درپوشهاي آهني و سایر سطوح ناهموار و ناپیوسته پرهیز کنند
· از دوچرخه و اسكوتر فقط بصورت يك نفره استفاده كنند
· قبل از هر بار استفاده از دوچرخه يا ساير وسایل چرخدار از وجود و عدم شل بودن همۀ قطعات آن اطمينان حاصل نمايند.
آداب دوچرخه سواري در پياده رو و مسيرهاي مشترك
هنگام دوچرخهسواري در مسير عمومي اين قواعد را بايد رعايت كرد:
· بايد از سمت راست حركت كرد
· نبايد بيش از حد تند رفت يا اَعمال پیشبینی نشده انجام داد
· هنگام نزديك شدن به ديگران بايد زنگ دوچرخه را به صدا در آورد
· بايد به افراد پياده حق تقدم داد
· بايد از علايم راهنمايي در طول مسير پيروي كرد
· بايد در يك خط واحد پشت سر ساير دوچرخهسواران حركت كرد.
كلاه ايمني
دوچرخه سواران جوان چگونه ميتوانند از خطرات بكاهند؟
بر اساس تحقيقات انجام شده، استفاده از كلاه ايمني تا 85 درصد از خطر آسيبهای ناحيۀ سر و تا 88% از خطر ضربۀ مغزي ميكاهد. عواملي كه اثر محافظتي كلاه ايمني را در زمان بروز تصادف بالا ميبرند عبارتند از:
· پوشيدن كلاه ايمني به روش صحيح (به نحوي كه كلاه بر روي قسمت جلو سر بنشيند)
· محكم بستن بندهاي نگهدارنده كلاه كه جلوی جابجا شدن و افتادن كلاه را گرفته و باعث كاهش خطر مصدوميت در حين سوانح ميگردد.
· اندازه بودن كلاه ايمني. اندازه نبودن كلاه ايمني ممکن است خطر آسیبهای ناحيۀ سر را دوبرابر كند.
http://www.unicef.org
کمربند ایمنی
كمربند ايمني
كودكان هشت ساله و بزرگتر بايد در داخل خودرو هميشه از كمربند ايمني استفاده كنند. در مقایسه با سایر اقدامات ايمني، كمربند ایمنی تا کنون باعث نجات افراد بیشتری در هنگام سوانح رانندگي شده است. استفاده از كمربند ايمني باعث كاهش 65-40 درصدي خطر پرتاب شدن به خارج از وسيله نقليه و تحمل آسیب های جدی یا مرگ آور ميگردد.
http://www.unicef.org
توصیه های ایمنی عبور و مرور از خیابان
رفتار ايمن براي عابران پياده
براي كاهش خطراتي كه متوجه عابران پياده خردسال است، لازم است در آموزش ايمني در كلاس درس تاكيد كنيم كه كودكان بايد همواره اين مراحل را در عبور از خيابان رعايت كنند:
اول: انتخاب بهترين محل براي عبور
دوم: كمك خواستن از يك بزرگتر در صورت امكان
سوم: توقف قبل از جدول خيابان يا لبه جاده
چهارم: نگاه كردن به همه جهات براي مشاهده تردد وسايط نقليه
پنجم: گوش دادن به صداي تردد وسايط نقليه
ششم: فكر كردن در مورد زمان مناسب براي عبور
هفتم: وقتي جاده خالي از وسايط نقليه است و يا پس از توقف كامل آنها، عبور مستقيم از عرض جاده با قدمهاي تند.
هشتم: نگاه كردن و گوش دادن و فكر كردن مداوم به تردد خودروها در حين عبور
چه جاهايي براي عبور از جاده و خيابان ايمنترند؟
براي كودكان تعيين و انتخاب نقاط امن براي عبور از جاده يا خيابان آسان نيست. آنها معمولاً فرض ميكنند كه اگر نزديك شدن خودروئي را نبينند عبور از جاده امن است.
پل يا زيرگذر عابر پياده
بسيار مهم است كه اگر جايي پل يا زيرگذر عابر پياده وجود دارد كودك حتماً از آن استفاده كند، حتي اگر بدين منظور ناچار باشد مسافت اضافهاي را طي نمايد. در صورت عدم وجود زير گذر يا پل عابر پياده بايد كودك را تشويق كرد كه نقاطي را براي عبور از جاده و خيابان انتخاب كند كه از آنجا تردد وسايط نقليه در همه جهات به خوبي ديده شود و رانندگان نيز بتوانند كودك را در حال انتظار براي عبور از عرض جاده ببينند.
عبور در محل چراغهاي راهنما
امنتر حالت اين است كه مراحل فوقالذكر را هنگامي رعايت كنيم كه آدمك سبز چراغ راهنماي عابرپیاده روشن باشد. اما بايد به كودكان يادآوري كرد كه نميتوان از توقف وسايط نقليه در مقابل چراغ راهنمايي يقين داشت و بايد در هر حال قبل از عبور، خيابان يا جاده را به دقت بررسي كرد.
عبور از بين خودروهاي توقف كرده
البته عبور از بين خودروهاي توقف كرده براي كودكان خطرناك است. اما اگر هيچ چارهاي نباشد بايد به كودك آموزش داد كه:
· فاصله بين دو خودرويي را براي عبور انتخاب كند كه بدون راننده باشند
· فاصلهاي را انتخاب كند كه براي پارك كردن يك خودرو ديگر جاي كافي نداشته باشد
· وقتي به انتهاي خودروهاي پارك شده رسيد، جايي بايستد كه رانندگان قادر باشند عابر را ببينند و نيزعابر بتواند خودروهاي در حال تردد را ببيند (يعني به موازاتِ طرفِ رو به خيابانِ خودروهاي پارك شده)
· سپس مراحلی که در بالا برای عبور ايمن از خيابان ذکر شدند را به ترتيب دنبال كند
در محوطه پاركينگ عمومي
محوطه پاركينگ ميتواند براي عابران محل خطرناكي محسوب شود زيرا توجه رانندهها معمولاً متوجه پيدا كردن جاي پارك و وارد شدن به آن است و لذا ممكن است عابران پياده و به ويژه كودكان را نبينند. كودكان بايد:
· در صورت امكان در كنار بزرگسالان بمانند
· امنترين مسير را انتخاب كنند (پيادهرو، خطوط عابر يا چراغ راهنماي عابر)
· ( براي ديدن دود اگزوز، چراغ دنده عقب و غيره) چشم و (براي شنيدن صداي بسته شدن در خودروها يا صداي بوق) گوشِ خود را باز نگهدارند
· به ورود و خروج خودروها از محل پارك – با نگاه کردن و گوش کردن به آنها - توجه كنند
پياده رفتن در جاهايي كه پياده رو وجود ندارد
جايي كه پيادهرو وجود ندارد افراد پياده بايد:
· در حريم جاده در بيشترين فاصله ممكن از آن راه بروند
· اگر جاده حريمي نداشت در خلاف جهت تردد خودروها روی لبه جاده راه بروند
· با مشاهده وسيله نقليه در حال نزديك شدن از لبه جاده خارج شده و تا عبور وسيله نقليه منتظر بمانند
سوار شدن به اتوبوس مدرسه
افراد پيادهاي كه منتظر رسيدن اتوبوس مدرسه هستند بايد تا توقف اتوبوس، در پيادهرو يا حريم خیابان باقي بمانند.
عبور از خیابان پس از پياده شدن از اتوبوس
عابران پياده بايد قبل از عبور از عرض خیابان صبر كنند تا اتوبوس از ايستگاه دور شود تا خیابان به خوبي ديده شود.
http://www.unicef.org
ایمنی سرویس مدرسه :
تهیه و به کارگیری سرویس های ایاب و ذهاب دانش آموزان یکی از دغدغه های مدیران مدارس و والدین است که گویا تمامی ندارد . هزینه های بالای برخی از این سرویس ها در کنار نقص فنی برخی از آنها و نیز فقدان صلاحیت برخی رانندگان این سرویس ها در سپردن جسم و روان دانش آموزان به آنها از این نوع دغدغه هاست ...
آمارها نشان از کشته شدن هر ساله ، سه هزار کودک و نوجوان در اثر تصادفات رانندگی در کشور دارد . بر اساس بررسی های به عمل آمده در خصوص علل این سوانح اعلام شده است که بخش قابل توجهی از این تصادفات به دلیل وجود نقص فنی در خود روهاست . به همین منظور بایستی هم زمان با بازگشایی مدارس ، داشتن معاینه فنی برای سرویس دانش آموزان را اجباری نمود . بنابراین لازم است :
1 – راننده سرویس مدارس باید از نظز سلامت جسمی ، روانی و عدم وجود اعتیاد مورد گزینش قرار گیرد .
2 – خود روهایی که جهت سرویس مدارس در نظر گرفته شدند باید از نظر وجود نقص فنی ، سالم بودن درها و ... توسط افراد ذیصلاح بررسی شوند .
3 – تعداد دانش آموزان متناسب با تعداد صندلی خود روها باشد .
4 – محل پارک سرویس نباید طوری باشد که دانش آموز مجبور شود از عرض خیابان رد شود .
طرح مراقبان دانش آموزان :
به کار گیری یک نفر مراقب در سرویس های دانش آموزی طرحی است که در سال تحصیلی جاری از سوی وزارت آموزش و پرورش و نیز وزارت راه و ترابری به اجرا در می آید . هدف از این طرح کنترل رفتارها و انجام کارهای خطرناک دانش آموزان ، جلوگیری از آزار و اذیت آنها یا همان کودک آزاری ، کمک در عبور از خیابان و هر اقدامی که به حفظ سلامت دانش آموزان و جلوگیری از حوادث و اتفاقات ناخوشایند کمک کند اعلام شده است .
طرح به کار گیری تاکسی های سازمان تاکسیرانی :
دولت آیین نامه ای برای سرویس مدارس تصویب کرده است و مطابق با ماده 7 این آیین نامه ، تهیه و به کارگیری سرویس مدارس باید با تایید شهرداری ها و در مواردی که شهر داری وجود ندارد با تایید بخشداری ها انجام شود . در صورتیکه سرویس مدارس از سازمان تاکسیرانی تامین شود این تاکسی ها علاوه بر معاینه فنی باید بیمه سرنشین و راننده بالای 23 سال و متاهل داشته باشند . چنانچه مدرسه یا والدین سرویس دانش آموزان خود را وسیله نقلیه ای به جز تاکسی های تاکسی رانی انتخاب کنند مسئولیت هر نوع اتفاقی با خودشان است . و این مطلب در صورتی است که تاکسی در شهر محدود نبوده و مردم دچار مشکل نشوند .
-توصیه های ایمنی :
به هر حال با شروع فصل مدرسه یکی از نگرانی های والدین ، خطراتی است که در سرویس مدرسه ممکن است برای دانش آموزان ایجاد شود . اغلب حوادث برای دانش آموزان در اتوبوس هنگامی رخ می دهد که آنها در حال انتظار برای سرویس یا سوار شدن یا پیاده شدن هستند . این در حالی است که رعایت چند نکته ساده موجب می شود دانش آموزان کمتر دچار صدمات ناشی از تصادف با سرویس شوند .
1 – از دانش آموزان بخواهید در محلی امن برای مثال پیاده رو و دور از رفت و آمد خود روها در انتظار سرویس مدرسه خود باشند .
2 – اطمینان حاصل کنید که کودکان تا هنگامی که خودرو کاملاً متوقف نشده و راننده اجازه ورود نداده است سوار سرویس نشوند .
3 – به دانش آموزان یاد آوری کنید که هرگز نباید پشت اتوبوس بدوند چون ممکن است موقع دور یا نزدیک شدن کودکان به سرویس راننده آنها را نبیند .
4 – سرویس مدرسه هم مانند یک کلاس است و راننده معلم آن ، پس حتماً باید به دانش آموزان خود توضیح دهید که به حرف راننده توجه کنند .
5 – یک نکته مهم در انتخاب سرویس یا توبوس مدرسه داشتن راننده ای ماهر و از نظر جسمی سالم است نه تنها در رانندگی مهارت کامل داشته باشند بلکه مهارت برقراری ارتباط خوب هنگام صحبت کردن و گوشزد کردن نکات ایمنی را با دانش آموز داشته باشد .
6 – به دانش آموزان بگویید یک صندلی مناسب را انتخاب کنند و روی آن بنشینند . در هنگام حرکت سرویس مدرسه به هیچ عنوان از جای خود بلند نشوند زیرا یک ترمز ناگهانی موجب زمین خوردن آنها خواهد شد .
7 – مواظب باشید دانش آموزان در داخل سرویس به هم چیزی پرتاب نکنند زیرا ممکن است به راننده اصابت کند .
8- از دانش آموزان بخواهید با صدای بلند صحبت نکنند . صدای همهمه بچه ها در خودرو سبب حواس پرتی راننده و توجه نکردن او به محیط بیرون و کاهش تمرکز و عکس العمل به اتفاقات بیرون از جمله چراغ قرمز و هشدارهای پلیس می شود . هیچ گاه با راننده صحبت نکنند چراکه ممکن است سبب تصادف شود .
9 – از دانش آموزان بخواهید در داخل وسیله نقلیه غذا نخورند چون در صورت بروز مشکل راننده در هنگام رانندگی نمی تواند به آنها کمک کند .
10 – بهتر است مقررات راهنمایی و نحوه عبور از خیابان به صورت عملی نیز در کنار سایر درس ها ، در تمام مدرسه ها آموزش داده شود .
11 – دانش آموزان با نظارت مسئولان مدرسه باید در صف های منظم و بدون عجله سوار سرویس مدرسه شوند و در صندلی خود بنشینند .
12 – دانش آموزان بایستی از سرپا ایستادن در سرویس مدرسه حین حرکت خودداری کنند .
۱۳ – به دانش آموزان آموزش داده شود که بیرون آوردن سر و دست از پنجره سرویس مدرسه یا باز کردن در آن در حین حرکت خطرناک است
14 – رانندگان سرویس مدرسه ها باید از بسته بودن کامل درها قبل از حرکت مطمئن شوند .
15 – به رانندگان سرویس ها تذکر داده شود به هیچ عنوان بیش از ظرفیت اتومبیل خود دانش آموزی سوار نکنند .
سوار کردن مسافر در صندوق عقب خودرو و یا خواباندن کودک در پشت شیشه عقب اتومبیل کاری بسیار خطرناک است .
16 – حرکت دانش آموزان در دسته جات منظم همراه با تابلوهای ایست از راه های خوب برای کاهش خطرات حین عبور کودکان از خیابان می باشد .
17- به رانندگان سرویس ها تذکر داده شود که دانش آموزان را از نزدیکترین راه به منزل سوار کنند تا دانش آموزان مجبور نباشد برای سوار شدن از عرض خیابان یا بزرگراه عبور نمایند .
18 – سرویس دهی دانش آموزان توسط موتورسیکلت کاری بسیار خطرناک است چه بسا موتورسیکلت جهت دونفر فرد بزرگسال طراحی شده است .
-فهرست منابع :
- کتاب بزرگترها مواظب باشید . زیر نظر دکتر شبنم اصغری ، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران
- کتاب پیشگیری از حوادث کودکان و نوجوانان ، مهندس یوسفعلی رحیمی نیا
- اینترنت ، روزنامه آفتاب http://WWW.aftab.ir/lifestyle/view/120662